31 januari 2012
10. We brengen een grote boodschap!
Twee dagen na de presentatie van het nieuwe project bezoeken we samen met de coördinator en de headmaster van Gods Glory, mister Stephen, de kandidaat-families om te beslissen welke families aan alle voorwaarden voldoen en dus toegelaten kunnen worden tot het project.
Het is “dry season” en dat betekent dat het heet en stoffig is. Door passerende auto’s word je in stofnevelen gehuld.
Een voorwaarde van het project is dat de families “nearby” wonen. Bij de eerste familie is dat al een discutabel begrip. Ze wonen drie kilometer van de school.
De eerste familie die we bezoeken heeft liefst veertien kinderen. Daniel, de coördinator neemt alle tijd om met de mensen te praten over de geiten, de stal, het land waar gegraasd kan worden, enz.
Dit gaat allemaal in het Lugandees. Dat verstaan we niet en dus kijken we om ons heen of er mooie plaatjes zijn te schieten.
Leo loopt wat naar achteren en ziet daar een tweede geitenstal. Vlak daarbij staat een laag krakkemikkig bouwsel. Het lage dak is bedekt met wat bladeren en hooi. De “deur” is, opvallend, voorzien van een slot.
En dan ontdekt Leo opeens dat er een paar vingers door het latwerk van de deur steken en het hout omklemmen. Dichterbij gekomen hoort hij ook wat gerommel. Er is een schimmige gestalte te zien.
Daar zal je het weer hebben, een gehandicapt kind dat voor de buitenwereld verstopt wordt en in een hok is opgesloten omdat de familie zich ervoor schaamt. Dat komt nogal eens voor in Oeganda.
Leo waarschuwt Herma. Die wil poolshoogte nemen. Ze gaat recht op haar doel af. Ze kijkt door de kieren van het bouwsel om te ontdekken wie er binnen zit.
Dan hoort ze de stem van Daniel: “ Herma, give him some time”. Even later komt Stephen de headmaster naar buiten gekropen. Hij is zijn vrachtje kwijt en is opgelucht. Het doet Herma even naar lucht happen.
We worden overal vriendelijk ontvangen. De meeste families hebben we al een paar keer bezocht. We (her)kennen elkaar. Bij het handen schudden wordt ons een enkele keer “Happy New Year’ gewenst.
Tegen twee uur nemen we een lunch in een plaatselijke “tent”. Horecagelegenheid is een te groot woord. Het lokale voedsel laten we aan ons voorbijgaan. Wij eten bruine bonen. “Willen jullie geen eten?”, is de vraag. Bruine bonen wordt in Oeganda niet als voedsel gezien, het is slechts saus.
We bezoeken ook de chairman LCO1. De voorzitter van de laagste bestuurslaag in Oeganda. Het is belangrijk dat hij van het project weet en er achter staat. We nemen de tijd om hem bij te praten. Ook krijgt hij een uitnodiging voor de “CooKitbijeenkomst”, een uitnodiging die wordt geaccepteerd.
Bij het zien van de chairman wordt het beeld van een officieel persoon achter een groot bureau heel snel bijgesteld.
Veel respect oogst mevrouw Scolastica. Zij woont alleen met een dochtertje. Haar man is overleden. Zelf heeft ze HIV/Aids. Zij is al druk bezig met de uitbreiding van een stal. Hard werkend zijn is een voorwaarde voor het project. Mevrouw Scolastica is daarin een voorbeeld voor anderen.
Acht uur lang bezoeken we families. In die tijd hebben we vijftien families bezocht. Twaalf daarvan kunnen worden toegelaten tot het project. Zij voldoen aan alle gestelde criteria. Een mooi resultaat. Maar we willen meer families. En dat betekent dat er nog een tweede bezoekronde komt.
Dat houdt in dat we verschillende straatstalletjes bezoeken aan weerszijden van de weg. Het is flink stof happen als een vrachtwagen voorbijkomt.
Sommige stalletjes helpen we meteen van hun grootste voorraad af. Drie kolen kosten ons veertig cent. Als we met vijftig cent betalen heeft men geen wisselgeld. Als we aangeven dat dat niet hoeft, vliegt men ons nog net niet om de hals.
Niemand maakt zich daar ongerust over. Rond 11 elf uur zullen de eersten zich wel melden. Dat blijkt iets eerder. Olivia is daar niet bij en dat vinden wij wel verontrustend. Een telefoontje leert dat er onbekende problemen zijn geweest, maar Olivia heeft inmiddels Mukono bereikt. Dat betekent nog een uurtje wachten weten we. 
Het is “dry season”. Het is heet en stoffig. Ook deze dag. Maar even na 1 uur wordt het bewolkt en verdwijnt de zon. En dan is Olivia daar. Samen koken heeft geen zin constateert ze. Er is geen zon. Ze besluit nu aan de hand van stencils en materialen een training te geven.
Intussen haalt de chauffeur een grote doos uit de auto waarin de onderdelen van de Parabolic Cooker zich bevinden. Die moet nog wel in elkaar gezet worden. Voer voor techneuten. Daaronder bevindt zich ook onze chauffeur.
Het zijn net kleine jongens die een meccanodoos voorgeschoteld krijgen.De ultieme beloning is daar als de Parabolic Cooker in elkaar zit. Als de zon even schijnt, mogen ze de kracht van het ding uitproberen door stokjes en papier in het reflecterend zonlicht te houden. Bijna onmiddellijk vliegt de boel in de fik tot grote vreugde van de zich weer kwajongens voelende volwassenen.
De training wordt nu onderbroken om wat vis klaar te maken met behulp van de Parabolic Cooker. Men is duidelijk onder de indruk.
Maar ook de CooKit maakt indruk. Ongekende mogelijkheden openbaren zich voor de aanwezigen. 
Nog voor negenen komen we bij Gods Glory aan. Een déjà-vu ervaring, weer niemand? Tot onze verrassing treffen we moeders aan die al druk bezig zijn met de voorbereidingen voor het koken.
Hardwerkende vrouwen! En die willen we graag hebben in het nieuwe project. Het is zelfs een voorwaarde om deel uit te kunnen maken van het project.
De pannen van de CooKits worden gevuld en in de plastic zakken van de CooKit gelegd. Al gauw zie je de plastic zakken beslaan.
Het imponeert. Olivia weet wat voor effect haar handelingen hebben op de deelnemers. Dat is duidelijk. Ze geniet ervan als ze het effect bereikt, wat ze beoogt en verwacht.
Het is beduidend drukker dan gisteren. De tam-tam heeft gewerkt. Vrouwen blijven in de meerderheid, maar er worden toch ook mannen gesignaleerd. 
Nu alles staat te pruttelen, dirigeert Olivia iedereen de “lesruimte” in. Het is volle bak. Daar begint Olivia opnieuw te vertellen. Olivia geniet van het overdragen van kennis.
Dat doet ze met verve. Maar ook heel uitvoerig. En dat kost tijd. Tegen 1 uur is het dan zover dat alles gaar en klaar bevonden wordt. Tijd om te eten. 
Het is opvallend hoe geolied alles loopt, hoe een aantal vrouwen kennelijk steeds voorzien wat er moet gebeuren en daartoe ook het initiatief nemen. Men neemt het werk voor elkaar uit handen. Het zorgt voor een ontspannen en gemoedelijke sfeer. Het maakt het geheel tot een sociaal gebeuren. Het is genieten in alle opzichten.
Dat doet iedereen ook van het eten. Tegen de tijd dat de afwas in zicht komt , loopt het richting half drie. Wij willen graag nog een aantal families bezoeken die kandidaat zijn voor het nieuwe project. De afwas laten we dus aan ons voorbij gaan. Olivia blijft om ook deze klus te regisseren. Wanneer we klaar zijn, zal ze mee terug reizen naar Mukono.
Nog voordat we Gods Glory verlaten, prijzen we Olivia de hemel in. Geweldig dat ze haar vrije dag heeft opgeofferd, om belangeloos goed te maken wat de vorige keer is mis gegaan.
In de zomervakantie is landelijk bekend geworden welke kinderen van de hoogste groepen hun eindexamen hebben gehaald voor de basisschool.. Voor scholen reden om tijdens een feestelijke bijeenkomst getuigschriften uit te reiken.
Direct bij binnenkomst worden we als Guests of Honour welkom geheten en naar voren geleid. We krijgen een programma in handen gedrukt. Daaruit wordt duidelijk dat er flink gespeecht zal worden en dat men ook van ons een speech verwacht.
Henri is daar geen uitzondering op. We hebben Henri verteld dat we op de website van het Lejofonds over hem en zijn vrouw geschreven hebben. Het geeft hem het gevoel beroemd te zijn.
Dan mogen wij samen met de headmaster van de school de certificaten uitreiken aan de geslaagden. Daarmee komt een eind aan het officiële gedeelte.
Wel is duidelijk dat nog lang niet alle vierhonderd kinderen de school bevolken. De instroom zal geleidelijk gaan. De ouders moeten eerst het schoolgeld voor het eerste gedeelte van het schooljaar bij elkaar hebben. Pas dan kan het kind naar school.
Het is dan ook een hele zit. Drie en een half uur op een houten bankje zitten, doet je denken aan een strafexercitie.
Vlak achter een houten wand van de vergaderruimte kukelt een haan de longen uit zijn lijf. En jawel aan de andere kant krijgt hij concurrentie van een soortgenoot. Het leidt ons af. Maar kennelijk zijn we de enigen.
Aan het begin van de “meeting” heeft Herma schriften en pennen uitgedeeld. De aanwezigen maken driftig aantekeningen. We vermaken ons een poosje met het bestuderen wie de meeste aantekeningen maakt.
Ondanks dat we alleen het woord Lejofonds verstaan, zien en horen we genoeg om te concluderen dat de informatie opgezogen wordt en ook boeit.
Dan zijn we toch nog onverwachts bijna aan het eind van de agenda. Daar krijgen we ruimte om iets te vertellen over de 
Ongeloof straalt van de gezichten af. Men neemt ons niet serieus. Dan vertellen we dat we binnen een week een meeting organiseren, ook op Gods Glory, om de CooKit te demonstreren. Ongeloof slaat dan om in belangstelling.
Volgens Adams, medewerker van het Lejofonds in Oeganda zal het storm lopen voor de demonstratie van de CooKit. We zijn benieuwd.
Door de vele kieren en gaten in de houten wanden van onze vergaderruimte kun je niet zeggen dat er geen frisse lucht binnen komt. Toch is het heerlijk om na urenlang vergaderen weer vrij in de buitenlucht te kunnen rondstappen.
Wanneer we op het kantoor aankomen is er al, tot onze verbazing , een CooKit buiten volop in werking.
Er wordt vis klaargemaakt. De bijbehorende rijst wordt in een Parabolic Cooker gekookt.
Alles staat al een uurtje en is na onze komst klaar. En dat betekent smullen!
Olivia staat ons te woord. Ze is vanuit een Nederlandse organisatie opgeleid voor instructrice. En instrueren doet ze met verve. We krijgen alles te horen over de CooKit, tot recepten aan toe, over de hooimand en de grote voordelen ervan ( Vader kan rustig ’s avonds laat thuis komen. Het eten blijft warm.
Met de Cookit kan water verhit worden zodat het veilig te drinken is. Olivia demonstreert een instrument waarmee je kan meten of het water voldoende verhit is.
Het is ons duidelijk. Olivia gaat workshops houden voor families binnen het project. En daar zal het niet bij blijven. Follow-up-bijeenkomsten gaan er ook komen.
Het is al even over twaalf als we bij de kerk aankomen. We worden onder een hemels gezang naar voren geleid. 
Henri vertelt wat hen is overkomen. Door tussenkomst van God zijn wij op hun pad gekomen wat uiteindelijk het leven van zijn vrouw heeft gered. Een applaus van de kerkgangers valt ons ten deel. Daarna wordt Leo, onverwachts, uitgenodigd een woordje tot de mensen te richten.
Na een kort gebed is het de beurt aan de predikant, een gast-predikant begrijpen we. Het thema van de preek is deuren die opengaan en dat sluit aan bij de ervaringen van Henri en zijn vrouw. 
Na de preek is het de beurt aan een moeder, die een tweeling heeft gekregen, haar ervaringen te vertellen en God te danken. Ze heeft een kind op de arm, een microfoon in hand. Het kind, zo klein als het is, houdt een hand voor de oren.
Haar verhaal moet pijnlijk voor Henri en zijn vrouw zijn. Dat bestrijden ze later, desgevraagd.
Tenslotte komt een jongeman naar voren. Hij vertelt dat door hulp, die hij ondervonden heeft, God zich voor hem geopenbaard heeft.
De huispredikante besluit de dienst. Ze hoopt dat door gezamenlijke inspanningen in de toekomst het huidige onderkomen te kunnen vervangen door een echt kerkgebouw. Ongetwijfeld met open deuren.
